Na zakręcie

W końcu napisałem trzy sztuki życiorysu i poniosłem do ludzi. Dowartościowałem się ostatnimi pochwałami za moje pisanie, a jak jeszcze w niedzielę jakiś szemrany typ na mój widok skłonił się w szerokim „dzień dobry”, kontrast z mobbingiem, jaki już na mnie czeka za drzwiami ukochanego zakładu pracy, podskoczył chyba powyżej stanu alarmowego. Coraz bardziej odczuwam potrzebę pracy wśród ludzi, którzy czegoś chcą i pozwolą mi chcieć. Już nawet nie żeby pomagali, wystarczy, że nie przeszkadzaliby. Zbliża mi się 5-ty krzyżyk, a mnie ciągle się chce. Budzę się o 5-ej rano z myślą, czy już wypada wstać, kawę zrobić i poklepać w klawiaturę. Szkoda mojej energii na jakieś wojny podjazdowe, kiedy jest tyle fajnych rzeczy do zrobienia. Na szczęście środowisko polskiej edukacji jest tak leniwe, że nikt mi tej twórczej roboty nie podbiera.